Zamglone, ekspresyjne, emocjonalne. Portrety pędzla Olgi Boznańskiej niosą w sobie coś więcej niż fizyczność modeli. Są zapisem emocji i uczuć towarzyszącym jej spotkaniu z drugim człowiekiem. Pulsujące rytmem, mają swoją dynamikę, zarazem pozostając ciche, kameralne, eteryczne. Charakteryzuje je miękki światłocień, subtelne kontury, linia ustępująca barwnej plamie. Bogata paleta kolorów, jaką stosowała, nakładając na siebie kolejne warstwy farb, uwidacznia ogromną wrażliwość plastyczną, z jaką oddawała zarówno rzeczywistość, jak i nastrój chwili. Osoby sobie bliskie potrafiła ująć na płótnie w sposób serdeczny i ciepły, akcentując głębię spojrzenia czy delikatność gestu dłoni. Jednak pozostawiła też obrazy zupełnie inne – wizerunki twarzy, na których rysowała się wyniosłość, duma, czasem oziębłość, a choćby lekkomyślność. Ludzkie cechy potrafiła oddać w sposób bezkompromisowy, szczery i być może właśnie ta autentyczność jest tym, co najbardziej ujmujące w jej sztuce. Szerzej z twórczością Olgi Boznańskiej można zapoznać się na wystawie w Muzeum Narodowym w Warszawie. Ekspozycja obejmuje ponad 30 dzieł pochodzących ze zbiorów kolekcji placówki – od wczesnych prac wykonanych w Monachium, aż po ujawniające wyjątkową głębią psychologiczną obrazy, którym artystka zawdzięcza swoją międzynarodową karierę.
Olga Boznańska, Olga Boznańska
Muzeum Narodowe w Warszawie, Aleje Jerozolimskie 3
Olga Boznańska, Portret Anny Saryusz Zaleskiej, malarki,
1899, Muzeum Narodowe w Warszawie
Olga Boznańska, Portret Paula Nauena, 1893, Muzeum Narodowe w Warszawie
