[…] Po prawej stronie mieli ciemną ścianę lasu, a po lewej – zaplecze opuszczonej Uroczej. Gałęzie drzew cicho trzeszczały, wirując w tańcu narzucanym przez przybierający na sile wiatr. Przemykał on między konarami starych buków i świerków, ponuro jęcząc. […]
Sławek Gortych, Schronisko które zostały zapomniane, Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2025 s. 44
!["Wskoczyłem z butelką na krzesło i krzyczałem: jestem panem świata!" [FRAGMENT KSIĄŻKI]](https://cdn.kultura.onet.pl/1/wyik9lGaHR0cHM6Ly9vY2RuLmV1L3B1bHNjbXMvTURBXy8yZGQwNmQ5ZS03ZWZkLTRlMTQtOGFiYi0wYjA2ZGRiN2ZlNzIuanBlZ5KVAwBnzQPozQIzkwXNCWDNBkDeAAKhMAehMQQ)
