Dance Hall Crashers mają kolejny singiel dla waszych uszu! „Don’t Call” to kolejny niewydany utwór, który zespół stracił w erze „ Purr” . Aby uczcić ponowne wydanie płyty, fani mogą teraz posłuchać „ Don’t Call ” i „ Ambush ”.
„Don’t Call” i „Ambush” to tylko dwa z siedmiu wcześniej niepublikowanych utworów . Cztery z nich zostały nagrane przed przerwą w działalności zespołu, a następnie zagubione i zapomniane, by w tym roku zostać odnalezione. Trzy pozostałe były wcześniej wydane tylko w Japonii.
Fani mogą zamówić w przedsprzedaży album Deluxe na płycie winylowej tutaj, do wyczerpania zapasów .
„Purr” Deluxe Tracklisting:
1. Beverly Kills
2. Setting Sun
3. The Real You
4. Everything To Lose
5. Just Like That
6. Remember To Breathe
7. No Heart
8. Please Don’t Look Away
9. Make Her Purr
10. Do You Think You’re Beautiful
11. Nothing Left To Say
12. Won’t Be The Same
13. Cat Fight
14. Sick As A Bat
15. Cricket
16. Ambush
17. Don’t Call
18. Unremembering
19. Record Collector
O okładce albumu: Sam Grinberg to rysownik z zalesionych przedmieść New Jersey, w tej chwili mieszkający w Los Angeles. Współpracował z takimi wydawcami jak The Simpsons, Amoeba Music, The Academy Museum, Adult Swim, Oni Press, Live Nation i wieloma innymi. Jego najnowszy komiks, „Scumburbia”, jest już dostępny w sklepach komiksowych w całym kraju.
O DANCE HALL CRASHERS:
Zespół Dance Hall Crashers, będący potomkiem legendarnego Operation Ivy, pochodzi z Berkeley w Kalifornii. Na jego czele stali na krótko Tim Armstrong i Matt Freeman, absolwenci Op Ivy, którzy później połączyli siły w zespole Rancid. Obaj odeszli w ciągu kilku tygodni od powstania Crashers w 1989 roku, ale grupa kontynuowała działalność pod wodzą wokalistki Elyse Rogers i gitarzysty Jasona Hammona. Po tym nastąpiły kolejne zmiany w składzie, z których najbardziej znaczącym było dołączenie drugiej wokalistki Kariny Denike w 1990 roku. Dance Hall Crashers rozpadł się niedługo potem, ulegając naciskom fanów i grając reaktywowany koncert w 1992 roku. Odzew na ich występ był tak pozytywny, iż natychmiast zreformowali się na stałe, ustalając skład na wokale: Rogers i Denike, gitarzysta Hammon, perkusista Scott Goodell i basista Mikey Weiss. Pierwszy zespół podpisał kontrakt z nowym oddziałem MCA 510 i wydał swój debiutancki album „Lockjaw” w 1995 roku. W 1996 roku ukazała się kompilacja wczesnych singli „The Old Record”, a rok później zespół powrócił z drugim albumem studyjnym „Honey I’m Homely”. Po tym nastąpił stały strumień wydawnictw, w tym EP „Blue Plate Special” z 1998 roku, studyjny album „Purr” z 1999 roku oraz „The Live Record: Witless Banter” i „25 Mildly Antagonistic Songs About Love” z 2000 roku.
