„EWA to wy” – relacja z koncertu EWY KOC

strefamusicart.pl 2 godzin temu
Zdjęcie: ewa koc



Poznańska TAMA w niedzielny wieczór, 15 listopada, wypełniła się fanami projektu EWA KOC. Publiczność mogła liczyć nie tylko na muzyczne emocje, ale również sporą dawkę humoru. Zanim na scenie pojawił się zespół, przed publicznością wystąpił stand-uper Damian Zetu, który przygotował specjalny roast Błażeja Króla. Nie zabrakło żartów, celnych komentarzy i śmiechu zgromadzonych w klubie.

Humorystyczny wstęp okazał się dobrym rozpoczęciem wieczoru i rozluźnił atmosferę przed głównym występem. Po tej dawce komedii przyszedł czas na muzyczną część wydarzenia.

Szczególną uwagę przyciągała relacja między dwoma wokalistami, których sposoby interpretowania muzyki okazały się niemal przeciwstawne, a jednocześnie doskonale się uzupełniały.

Błażej Król zdawał się być naturalnym nośnikiem energii całego zespołu. Muzyka nieustannie przez niego przepływała, znajdując ujście w ruchu, gestach i spontanicznym tańcu. Na scenie sprawiał wrażenie niezwykle swobodnego, jakby nie ograniczała go żadna choreografia ani konieczność kontrolowania każdego ruchu. Pozwalał sobie na spontaniczność, a jego sceniczna ekspresja dodawała występowi lekkości i pewnej figlarności.
Zupełnie inaczej odbierało się Dawida Tyszkowskiego. W jego przypadku muzyka również zdawała się przez niego przepływać, ale zamiast natychmiast znajdować ujście w ruchu, najpierw w nim rezonowała. Dopiero później wydobywała się na zewnątrz za pośrednictwem głosu. Wyśpiewywane przez niego do mikrofonu dźwięki miały w sobie coś niezwykle przejmującego. Przechodziły przez człowieka na wskroś, jakby każda kolejna nuta poruszała inny krąg kręgosłupa, grając na nich niczym na klawiszach fortepianu. Jego wokal nie tylko docierał do słuchacza, ale wręcz wywiercał sobie miejsce w jego głębi, wywołując emocje, które trudno racjonalnie nazwać. Tyszkowski nie musiał przy tym wykonywać gwałtownych ruchów ani szczególnie zabiegać o uwagę publiczności – wystarczał jego głos.

Ważną rolę w budowaniu muzycznej całości odgrywali również pozostali członkowie. Kuba Staruszkiewicz, zasiadający za perkusją, odpowiadał za rytmiczny fundament utworów. To właśnie perkusja nadawała im puls, wyznaczała tempo i spajała poszczególne partie instrumentalne. Nie chodziło jednak wyłącznie o utrzymywanie rytmu – jego gra dodawała kompozycjom dynamiki i pozwalała na swobodne przechodzenie między spokojniejszymi fragmentami a bardziej intensywnymi momentami.

Kamil Pater, gitarzysta zespołu, swoimi partiami wnosił do całości instrumentalną energię. Jego partie nie stanowiły jedynie uzupełnienia wokali, ale współtworzyły atmosferę poszczególnych utworów. W jego grze można było dostrzec zarówno techniczną swobodę, jak i sceniczną żywiołowość.

Z kolei Wawrzyniec Topa, odpowiedzialny za gitarę basową, nadawał muzyce głębi, a jego partie cechowały się szczególną elegancją. Bas nie musiał dominować, by zaznaczyć swoją obecność. Przeciwnie – subtelnie dopełniał pozostałe instrumenty, nadając utworom płynności i wyważenia. W jego grze można było odnaleźć pewną muzyczną klasę, która stanowiła interesujący kontrast dla bardziej ekspresyjnych zachowań wokalistów.


To właśnie kooperacja całej piątki sprawiała, iż EWA KOC nie sprawiała wrażenia projektu opartego wyłącznie na dwóch rozpoznawalnych wokalistach i towarzyszących im muzykach. Każdy z członków wnosił do niego własną wrażliwość, a jednocześnie pozostawiał przestrzeń pozostałym. Nie było tu potrzeby nieustannego konkurowania o uwagę publiczności. Zamiast tego można było obserwować muzyczne porozumienie, w którym indywidualne osobowości składały się na jeden, spójny organizm.

~Maja Gonet

~Jakub Świadysz

Idź do oryginalnego materiału