Mam trzydzieści lat. Kilka miesięcy temu zakończyłam ośmioletni związek. Nie było zdrad, nie było awantur, nie było szarpaniny ani krzyków. Pewnego dnia usiadłam naprzeciwko niego, spojrzałam mu w oczy i zrozumiałam coś, co przeszyło mnie do żywego: dla niego byłam kobietą w trakcie. Najgorsze było to, iż chyba choćby tego nie zauważał.
Przez te wszystkie lata byliśmy po prostu parą. Nigdy nie zamieszkaliśmy razem. Ja u rodziców w Warszawie, on u swoich, na Pradze. Ja mam wyuczony zawód, pracuję w korporacji, on prowadzi własną restaurację na Ochocie. Byliśmy niezależni każde z nas miało swoje obowiązki, swój harmonogram i własne pieniądze. Nie brakowało nam złotówek, nie blokowała nas ekonomia. Decyzja o wspólnym życiu po prostu cały czas była przekładana.
Przez tyle lat proponowałam mu, żebyśmy spróbowali mieszkać razem. Nigdy nie mówiłam o wielkim weselu, o hucznej rodzinie, o sukni z welonem. Jeszcze przed nim powtarzałam, iż ślub nie jest dla mnie konieczny, iż podpis w urzędzie nie ustala treści miłości. Tłumaczyłam, iż tworzymy solidny związek i możemy podzielić się codziennością, przestrzenią prawdziwym życiem. A on zawsze miał wymówkę: iż jeszcze przyjdzie czas, iż teraz nie jest pora, iż restauracja zabiera mu całe dnie, iż lepiej zaczekać parę miesięcy.
W międzyczasie nasz związek stał się perfekcyjnie zaprogramowaną rutyną. Spotykaliśmy się w te same dni tygodnia, dzwoniliśmy do siebie o stałych godzinach, chodziliśmy w te same miejsca. Znałam jego mieszkanie, jego rodzinę, jego kłopoty. On moje. Ale wszystko działo się na wygodnych torach, w bezpiecznych granicach bez ryzyka, bez istotnych zmian. Byliśmy parą ustabilizowaną, ale skostniałą.
Aż pewnego dnia zdałam sobie sprawę z czegoś, co bolało najbardziej: ja dorastałam, rozwijałam się, a nasz związek nie. Zaczęłam myśleć o czasie. Że jeżeli tak będzie dalej, dobiję do czterdziestki i zostanę wieczną narzeczoną bez wspólnego mieszkania, bez realnych planów, bez wspólnego projektu poza spotkaniami co drugi dzień i towarzyszeniem sobie. Nie dlatego, iż on był zły. On po prostu potrzebował czegoś innego.
Decyzję o rozstaniu podejmowałam przez miesiące. To nie był impuls. Kiedy w końcu powiedziałam mu, iż odchodzę, nie było kłótni. Zapadła cisza. On chyba w ogóle nie rozumiał. Powiedział spokojnie, iż przecież jest nam dobrze, iż niczego nam nie brakuje. I wtedy wszystko się wyjaśniło jemu to wystarczało. Mnie już nie.
Później przyszła pustka i ból. Bo mimo iż to ja odeszłam, przyzwyczajenia pozostały. Wiadomości, telefony, wspólne wieczory. Łapałam się na tym, iż tęsknię choćby nie za nim, ale za rytmem, za bezpieczeństwem znanego.
Nie spodziewałam się reakcji bliskich. Myślałam, iż będą mnie krytykować, iż powiedzą, iż przesadzam, iż ośmiu lat nie zostawia się ot tak. A usłyszałam coś innego. Wiele osób uważało, iż to dobry ruch. Że kobieta taka jak ja nie powinna stać w miejscu. Że czekałam wystarczająco długo.
I tak dalej przechodzę przez ten proces. Nie szukam nikogo nowego. Nie śpieszę się.
