Mam czterdzieści dwa lata i jestem mężem kobiety, która była moją najlepszą przyjaciółką od czasów, gdy mieliśmy po czternaście lat. Poznaliśmy się w liceum w Krakowie. Nie było żadnych iskier, nie myśleliśmy o sobie romantycznie. Po prostu dwoje dzieci, które przypadkiem usiadły obok siebie w ławce i od tego dnia spędzały razem każdą przerwę. Od początku to była czysta przyjaźń wspólne odrabianie lekcji, sekrety, rozmowy. Ja znałem jej chłopaków, ona znała moje dziewczyny. Nigdy nie przekroczyliśmy tej linii. Po prostu byliśmy najlepszymi przyjaciółmi.
W wieku nastoletnim i na początku dorosłości nasze drogi się rozeszły. Ja wyjechałem do Wrocławia na studia, ona została w Krakowie. Gdy miałem dwadzieścia jeden lat, wszedłem w pierwszą poważną relację, a w wieku dwudziestu czterech ożeniłem się z inną kobietą. Moja najlepsza przyjaciółka, Małgorzata, była na moim ślubie. Siedziała z moją rodziną, wtedy sama też była w długim związku. Cały czas utrzymywaliśmy kontakt dzwoniliśmy do siebie, by się wypłakać, doradzić, ponarzekać.
Pierwsze małżeństwo przetrwało niemal sześć lat. Dla świata wyglądało stabilnie, w środku było pełne cichych dni, kłótni o nic i narastającego dystansu. Małgosia wiedziała o wszystkim o tym iż śpimy osobno, iż przestaliśmy ze sobą rozmawiać, o moim poczuciu samotności wśród ludzi. Nigdy nie krytykowała mojej żony, nie podsycała konfliktu. Po prostu była, słuchała. W tym czasie u niej też coś się skończyło rozstała się z długoletnim partnerem i skupiła się na pracy.
Mój rozwód przyszedł, kiedy miałem trzydzieści dwa lata. To był ciężki czas pełen formalności, emocji i niepewności. Zostałem sam i musiałem zacząć od nowa. I właśnie wtedy najbliższa mi osobą była Małgorzata to ona pomogła mi znaleźć kawalerkę, wybierała ze mną meble w Ikei, gotowała kolację, żebym nie czuł tej pustki. Wciąż byliśmy tylko przyjaciółmi, ale pojawiały się drobne zmiany: przeciągające się cisze bez dyskomfortu, zalotne spojrzenia, nieuświadomiona zazdrość, kiedy jedno z nas spędzało czas z kimś innym.
Gdy miałem trzydzieści trzy lata, któregoś wieczoru po wspólnej kolacji u mnie, zdałem sobie sprawę, iż nie chcę, żeby wychodziła. Nie wydarzyło się nic fizycznego żadnego pocałunku. Ale tej nocy nie mogłem zasnąć, bo dotarło do mnie coś, czemu się opierałem: ona przestała być tylko przyjaciółką. Kilka dni później Małgosia wyznała mi podobne przemyślenia mówiła o sytuacjach, kiedy bolało ją, gdy umawiałem się z innymi, kiedy denerwowało ją, jeżeli dowiadywała się o tym przez znajomych, kiedy zaczęła się zastanawiać, od kiedy adekwatnie coś do mnie czuje.
Prawie rok zajęło nam przyjęcie tego stanu rzeczy. Spotykaliśmy się jeszcze z różnymi osobami, próbując przekonać sami siebie, iż to nie jest zakochanie. To się jednak nie udawało zawsze wracaliśmy do siebie, porównywaliśmy wszystko do tego, co mieliśmy razem. W wieku trzydziestu pięciu lat zdecydowaliśmy się spróbować. Początki były niezręczne musieliśmy od nowa nauczyć się siebie jako para, a nie tylko przyjaciele, przełamać strach, poczucie winy i obawy, iż jak się nie uda, stracimy wszystko.
Pobraliśmy się dwa lata później ja miałem trzydzieści siedem lat, ona trzydzieści sześć. Nie było dużej uroczystości. To była świadoma, dojrzała decyzja. Słyszeliśmy od innych: To było oczywiste, zawsze należeliście do siebie. Ale myśmy tego nie widzieli. Przez ponad dwadzieścia lat byliśmy po prostu przyjaciółmi, bez przekraczania żadnych granic. Miłość pojawiła się dopiero wtedy, gdy już wiele przeżyliśmy, zrozumieliśmy, co znaczy coś utracić i kogoś potrzebować.
Dziś mamy za sobą lata wspólnego życia jako małżeństwo. Nie powiem, iż wszystko jest idealne, ale jest prawdziwe i mocne. Znamy się od podszewki: wiemy, jak reagujemy na stres, jak się kłócimy, jak milczymy i jak przebaczamy. Czasami myślę, iż gdyby nie rozwód, nie zrozumiałbym, kim jest dla mnie naprawdę Małgorzata. Nie ożeniłem się z najlepszą przyjaciółką z przyzwyczajenia. Ożeniłem się z nią, bo po tym wszystkim to właśnie ona jest osobą, przy której nie muszę udawać nikogo innego i to największe szczęście, jakie mogło mnie spotkać.
