Mam czterdzieści dwa lata i jestem mężem kobiety, która była moją najbliższą przyjaciółką, odkąd mieliśmy czternaście. Poznaliśmy się jeszcze w szkolnej ławce w Lublinie. Nie było między nami żadnych iskier, nie patrzyliśmy na siebie z romantycznym zainteresowaniem. Po prostu dwoje dzieci, które przypadkiem siadły razem i od tamtej pory spędzały wspólnie każdy dzień. Od początku to była czysta przyjaźń wspólne zadania domowe, przerwy między lekcjami, dzielenie się problemami, najmroczniejszymi sekretami. Znałem jej chłopaków, ona znała moje sympatie. Nigdy nie przekroczyliśmy granicy nie było między nami buziaków, aluzji ani dwuznacznych gestów. Byliśmy po prostu najlepszymi przyjaciółmi.
Kiedy weszliśmy w nastoletnie lata i dorosłość, nasze drogi się rozeszły. Gdy miałem dziewiętnaście lat, wyjechałem na studia do Warszawy ona została w Lublinie. W wieku dwudziestu jeden lat miałem swoją pierwszą poważną partnerkę, a kiedy miałem dwadzieścia cztery ożeniłem się z inną kobietą. Moja najlepsza przyjaciółka była na moim weselu, siedziała przy stole obok mojej rodziny. Sama wtedy była w szczęśliwym związku. Cały czas do siebie dzwoniliśmy, opowiadając o troskach, szukając rady, wysłuchując się nawzajem.
Mój pierwszy związek małżeński przetrwał prawie sześć lat. Z zewnątrz wydawał się stabilny, ale od środka przeżarty był milczeniem, kłótniami i coraz większym dystansem. Moja przyjaciółka wiedziała o wszystkim. Wiedziała, kiedy spaliśmy w osobnych sypialniach, kiedy przestaliśmy ze sobą rozmawiać, kiedy czułem się samotny, choć nie byłem sam. Ona nigdy nie mówiła źle o mojej żonie słuchała cierpliwie, nie podburzała mnie przeciwko nikomu. W tym samym czasie zakończyła swój wieloletni związek i kilka lat była sama, skupiona na karierze w Poznaniu.
Rozwód doszedł do skutku, gdy miałem trzydzieści dwa lata. To był długi, obciążający emocjonalnie i prawnie proces. Zostałem sam zaczynałem wszystko od nowa. Wtedy właśnie ona, moja najbliższa przyjaciółka, była przy mnie najbardziej pomagała mi szukać mieszkania, chodziła ze mną po sklepach wybierając meble, wpadała na kolację, bym nie był samotny. przez cały czas mówiliśmy o sobie przyjaciele, ale stopniowo wszystko się zmieniało coraz dłuższe milczenia, które wcale nie były niezręczne, spojrzenia, których nie sposób było już ignorować, cicha zazdrość, której nikt nie próbował choćby nazwać.
Gdy skończyłem trzydzieści trzy lata, pewnego wieczoru, po zwykłej kolacji przy moim stole, dotarło do mnie, iż nie chcę, żeby wychodziła. Nic się nie wydarzyło nie padł żaden pocałunek. Ale tej nocy długo nie mogłem zasnąć, bo uświadomiłem sobie coś, czego nie chciałem przyjąć: ona przestała być tylko przyjaciółką. Kilka dni później ona sama, z lekkim drżeniem głosu, wyznała, iż czuła się źle, kiedy dowiedziała się, iż umówiłem się z kimś innym. Że boli ją, gdy słyszy o tym trzecimi ustami, iż zaczęła się zastanawiać, od kiedy w jej sercu wszystko tak się poplątało.
Zajęło nam niemal rok zaakceptowanie tego, co się dzieje. Przez ten czas każdy z nas próbował umawiać się z innymi, przekonać siebie, iż nic tu nie ma poza przyjaźnią. Nic z tego zawsze do siebie wracaliśmy, porównując wszystko do tego, czym byliśmy razem. Gdy miałem trzydzieści pięć lat, spróbowaliśmy z obawą, z poczuciem winy, z lękiem, iż jeżeli to się nie uda, stracimy siebie na zawsze.
Dwa lata później, już dojrzałym krokiem, stanęliśmy przed ślubnym kobiercem. Ja miałem trzydzieści siedem lat, ona trzydzieści sześć. Nie urządziliśmy wielkiego wesela w dworku była to świadoma, wyważona decyzja. Rodzina i znajomi mówili później, iż przecież to oczywiste zawsze byliśmy dla siebie stworzeni. Ale my sami wcale tego nie widzieliśmy. Przez ponad dwie dekady byliśmy tylko przyjaciółmi, bez przekraczania żadnych granic. Prawdziwe uczucie przyszło dopiero wtedy, gdy los już nie raz nas poturbował i odebrał złudzenia.
Teraz od lat jesteśmy małżeństwem. Nie powiem, iż jest idealnie, ale jest pewnie i prawdziwie. Znamy się na wylot; wiemy, jak każde z nas reaguje na stres, jak się kłócimy, jak zamykamy się w sobie, jak potem potrafimy przeprosić. Czasem myślę, iż gdyby nie mój rozwód, nigdy bym nie spojrzał na nią jako na coś więcej niż przyjaciółkę. Nie ożeniłem się z nią z wygody. Wybrałem ją, bo po tylu latach, po wszystkim, ona jest jednym człowiekiem, przed którym nigdy nie musiałem udawać kogoś innego.
