Pierwszy raz boogie woogie puścił mu przyjaciel Harry Holtzman 3.11.1940 r. Perkusyjny blues zrobił na Pietrze Modrianim ogromne wrażenie i zapoczątkował nowy rozdział w jego twórczości. Za sprawą improwizowanych, eksperymentalnych rytmów, do których tańczył Nowy Jork, odszedł od uporządkowanych, eleganckich kompozycji o silnie zaznaczonej czarnej siatce. Tę zastąpiły mniejsze i większe figury, pulsujące na jasnym tle. Dojrzałym wyrazem nowej koncepcji są dwa obrazy namalowane pod koniec życia – Broadway Boogie Woogie i Victory Boogie Woogie. Asymetryczne układy złożone z pulsujących punktów oddawały ducha muzyki i miasta – układ ulic, panujący na nich ruch i hałas. Odzwierciedlały architekturę, tempo i unikalny charakter miejsca. Prace malarza zainspirowane muzyką z Południa, zaprezentuje wystawa Mondrian Boogie Woogie. Narrację ekspozycji rozpoczyna moment, gdy malarz, uciekając przed okrucieństwem II wojny światowej, schodzi z pokładu RMS Samaria w nowojorskim porcie. Równolegle opowiada historię stylu muzycznego, który miał istotny wpływ na kulturę współczesną, w tym sztukę i malarstwo Mondriana. W galerii będzie można zobaczyć 30 dzieł, w których artysta eksplorował nową koncepcję słuchając boogie-woogie, co najlepsze przy muzyce na żywo.
Piet Mondrian, Mondrian Boogie
MoMA, Nowy Jork, 11 West 53 Street
Piet Mondrian, Broadway Boogie Woogie, 1942–1943
