Przy stole, wśród ludzi, którzy udawali nowoczesnych i otwartych.
Potrzebuję męża z pieniędzmi, a nie z wykształceniem. Chcę mieć od życia wszystko.
Zapadła cisza. Ktoś się uśmiechnął krzywo. Ktoś inny przewrócił oczami. Znam te reakcje. Wiem, jak brzmią w ich głowach moje słowa. Pusta. Wyrachowana. Bezduszna.
Nikt jednak nie zapytał, dlaczego.
Dorastałam w domu, w którym wiedza była dumą, a pieniądze wiecznym problemem. Ojciec z dyplomami na ścianie i pustą lodówką. Matka, która powtarzała, iż miłość wszystko wynagrodzi, a potem płakała nocami nad rachunkami. Inteligentne rozmowy przy świecy, bo prąd był drogi. Ambicje, które nie płaciły czynszu.
Patrzyłam na to latami i uczyłam się jednego. Idealizm nie chroni przed strachem.
Pierwszy mężczyzna, którego kochałam, był mądry. Wrażliwy. Cytował książki, mówił o sensie życia, o pasji. Kiedy zachorowałam, nie miał pieniędzy na leki. Kiedy straciłam pracę, nie miał planu. Miał za to piękne słowa i przekonanie, iż jakoś to będzie.
Jakoś to było. Byle jak.
Odchodziłam od niego z poczuciem winy, bo świat nauczył mnie, iż kobieta powinna być wdzięczna za uczucia, choćby jeżeli marznie z niepokoju. Że pieniądze są czymś brudnym, a pragnienie bezpieczeństwa oznaką chciwości.
Próbowałam jeszcze raz. I jeszcze. Zawsze to samo. Ambicje zamiast stabilności. Obietnice zamiast konkretów. A ja coraz starsza, coraz bardziej zmęczona udawaniem, iż to wystarcza.
W pewnym momencie coś we mnie pękło.
Zrozumiałam, iż nie chcę już walczyć o podstawy. Nie chcę wybierać między spokojem a miłością. Nie chcę tłumaczyć się z marzeń o wygodnym życiu, ciepłym mieszkaniu, wakacjach bez liczenia każdej złotówki.
Chcę mieć wszystko. I nie przepraszać za to.
Kiedy więc mówię, iż chcę męża z pieniędzmi, nie mówię o luksusie dla luksusu. Mówię o bezpieczeństwie. O braku strachu przed jutrem. O wolności wyboru. O życiu, w którym nie muszę być silna cały czas.
Oczywiście, słyszę oskarżenia. Że sprzedaję siebie. Że liczę cudze pieniądze. Że miłość powinna wystarczyć.
Ale nikt z tych ludzi nie był ze mną, gdy budziłam się w nocy z myślą, iż nie dam rady. Nikt nie zapłacił za mnie rachunków, kiedy marzenia okazały się za drogie.
Dziś wiem jedno. Wykształcenie jest ważne. Inteligencja pociągająca. Rozmowy potrzebne. Ale to pieniądze dają spokój, którego nikt mi wcześniej nie zagwarantował.
I jeżeli to czyni mnie egoistką w cudzych oczach, trudno.
Bo dramat tej historii nie polega na tym, iż chcę mieć wszystko. Dramat polega na tym, iż kobieta wciąż musi się tłumaczyć z pragnienia życia bez lęku.
