Mam 46 lat i gdyby ktoś z zewnątrz spojrzał na moje życie, pewnie uznałby, iż wszystko jest w jak najlepszym porządku. Wyszłam za mąż młodo miałam wtedy 24 lata za pracowitego i odpowiedzialnego mężczyznę, Marcina. Urodziłam dwoje dzieci jedno po drugim córkę Weronikę w wieku 26 lat i syna Bartosza dwa lata później. Przerwałam studia, bo nie udawało mi się pogodzić wszystkiego z wychowaniem maluchów, a przecież powtarzałam sobie na naukę jeszcze przyjdzie czas. Nigdy nie było u nas wielkich kłótni czy dramatów. Wszystko toczyło się zgodnie z oczekiwaniami, tak jak powinno.
Lata mijały w tym samym rytmie. Wstawałam jako pierwsza, przygotowywałam śniadanie, zostawiałam dom w porządku i wychodziłam do pracy. Wracałam na czas, żeby załatwić sprawy, ugotować obiad, wstawić pranie, ogarnąć mieszkanie. Weekendy to były rodzinne spotkania przy kawie, imieniny, święta, sprawy do załatwienia. Zawsze byłam obecna, zawsze brałam na siebie odpowiedzialność. jeżeli coś wymagało naprawy zajmowałam się tym. jeżeli ktoś czegoś potrzebował byłam do dyspozycji. Nie zastanawiałam się nigdy, czy może chcę czegoś innego dla siebie.
Mój mąż nigdy nie był złym człowiekiem. Jadaliśmy razem kolację, oglądaliśmy wiadomości, potem kładliśmy się spać. Nie był szczególnie czuły, ale nie był też chłodny. Nie oczekiwał zbyt wiele, ale też nie narzekał. Nasze rozmowy krążyły wokół rachunków, dzieci, obowiązków.
Pewnego zwyczajnego wtorku usiadłam w salonie w ciszy i dotarło do mnie, iż nie mam nic do zrobienia. Nie dlatego, iż wszystko było uporządkowane, ale dlatego, iż w tamtej chwili nikt mnie nie potrzebował. Rozejrzałam się po mieszkaniu i nagle poczułam, iż przez te wszystkie lata trzymałam ten dom w całości, ale dzisiaj już nie wiem, co mam dalej robić ze sobą w jego środku.
Otworzyłam wtedy szufladę ze starymi papierami i znalazłam dyplomy, certyfikaty z kursów, których nigdy nie skończyłam, pomysły zapisane w zeszytach, projekty na za jakiś czas. Przeglądałam zdjęcia z czasów, gdy byłam młodą Krystyną zanim zostałam żoną, matką i tą, która wszystko organizuje i łata. Nie poczułam nostalgii. Poczułam coś gorszego: świadomość, iż osiągnęłam wszystko, nie zadając sobie pytania, czy tego naprawdę chciałam.
Zaczęłam zauważać rzeczy, które wcześniej wydawały mi się oczywiste. Że nikt nie pyta, jak się czuję. Że choćby jeżeli wracam zmęczona, to i tak ode mnie oczekuje się, iż wszystko rozwiążę. Że jeżeli Marcin powie, iż nie ma ochoty iść na rodzinne spotkanie nikt się nie dziwi. Ale kiedy ja nie chcę, to i tak powinnam iść. Że moje zdanie istnieje, ale nie ma żadnej wagi. Nie było wybuchów, nie było awantur, ale zabrakło miejsca na mnie.
Pewnego wieczoru, podczas kolacji, wspomniałam nieśmiało, iż chciałabym wrócić na studia albo spróbować czegoś nowego. Mąż spojrzał na mnie zdziwiony i zapytał: A po co ci to teraz?. Nie było w tym złośliwości. Było to zwyczajne niezrozumienie jakby nie pojmował, dlaczego coś, co funkcjonowało latami, miałoby się zmienić. Dzieci milczały. Nikt się nie sprzeciwiał, nikt mi niczego nie zabronił. A mimo to poczułam wyraźnie, jak bardzo moja rola została przez lata określona i jak bardzo niewygodne jest wychodzenie poza jej ramy.
Wciąż jestem żoną. Nie odeszłam, nie spakowałam się, nie podjęłam żadnych drastycznych decyzji. Ale nie oszukuję się już. Wiem, iż przez ponad dwadzieścia lat budowałam strukturę, w której byłam potrzebna, ale nigdy nie byłam postacią pierwszoplanową.
Jak człowiek może się pozbierać po czymś takim?
