Można przestać zbierać naklejki z Królem Lwem na zeszytach i porzucić marzenia o byciu Arielką, ale z animacji się nie wyrasta. Zmienia się tylko perspektywa – kiedyś czekaliśmy, aż bohaterowie znajdą skarb, dziś ciekawi nas, czy znajdą sens życia. Doroślejąc, odkrywamy, iż animacja to już nie bajka na dobranoc, ale opowieść o nas samych: o samotności, kryzysach i emocjach, których nie da się uchwycić kamerą. W tym tekście przyglądam się filmom, które pokazują, iż dorosłość też można narysować.
