Och, tę ospę mogłabym spokojnie przeoczyć ma pięc kropek na krzyż i wszystkie już schodzą, zwykły katar jest u niej większą tragedią. Prawdopodobnie ospa zaczęła sie już parę dni temu, a my po prostu tego nie zauważyliśmy, kładąc osłabienie na karb przechodzącego przeziębienia. Dzis juz choćby jej apetyt wrócił. Zastanawiam się, czemu niektóre dzieci przechodzą ją prawie jak ospę prawdziwą, a u niektórych można by jej nie zauważyć, podczas gdy zwykly katar je zamiata na tydzień😄. A jest to na pewno wiatrówka, bo bąble jak ta lala, na całym ciele – dwa na pupie, trzy na plecach, jeden na szyi i ze dwa na twarzy.
A mnie rozwałkowało uczulenie, rozpieściła mnie Irlandia tym ciągłym deszczem i zapomniałam, jak to jest czasem ciężko, jak pylą drawy. No i cały dzień dziś jakbym też była chora, z nosa cieknie, głos chrypie, głowa ciężka, prawie-ze-goraczka. Ale wysłałam dwa ostatnie eseje, którymi nas dręczą na praktyce klinicznej, trzeci rok z głowy. (Chyba, iż nie zdam).
Kołaczą mi się różne przemyślałki po głowie, jak to życie nie jest żadną opowieścią, którą moglibyśmy opowiadać wnukom, jeślibyśmy żyli po śmierci. Ludzie kochają opowieści, a każda opowieść ma swoje zakończenie, takie, co ustawia wszystkie jej elementy we właściwym i adekwatnym świetle – acha, więc to dlatego musiałam przejść przez to i przez to i jeszcze przez tamto. A to tak nie jest. Mam koleżankę, która cały czas żyje w głębokim przekonaniu, iż to wszystko jest po coś i od pięćdziesięciu lat czeka na to właśnie coś, co jednak ma tendencję do nie przychodzenia. Jak Godot.
Mo chora, więc tylko z Mi potupaliśmy dziś 4 i pół tysiąca kroków wokół dzielnicy, jak para staruszków, noga za nogą, a ja o kuli. Obgadaliśmy wszystkie ogródki sąsiadów, podjazdy, koty i kolory ram okiennych, nie ma nic lepszego niż małe lokalne ploteczki.
Od jutra się biorę za roboty letnie, mam sobie taki mały zielonych zeszycik dręczyciela, w którym zapisuję wszystkie prace, które trzeba odwalić latem.
