W tym domu – matka przekazała córce kilkanaście listów. Gdy Julia czytała je w swoim pokoju, nie płakała – głośno szlochała, łamiąc serce każdemu, kto to słyszał.

Kiedy Piotr został powołany do wojska, Zofia przysięgła, iż wiernie na niego poczeka. Słowa dotrzymała w listach przepełnionych tkliwymi wyznaniami miłości rysowała róże i czerwone serca, a na końcu pieczołowicie odbijała pomalowane usta przy słowie buziak. Kochała go do utraty tchu tak, jak potrafi prawdziwie kochać tylko młoda dziewczyna. Gdy go nie było, każda minuta ciągnęła się jak godzina.
Może dlatego Zofia nie mogła uwierzyć, iż Piotr mógłby zrobić jej coś podobnego.
Serce jej podpowiadało, iż to niemożliwe, iż on nie mógłby tak po prostu o niej zapomnieć. Ale kiedy przestał odpisywać na jej listy, a potem zaledwie w kilku słowach napisał, iż powinna o nim zapomnieć, musiała przyjąć to do siebie.
Zofia wyszła za mąż za pierwszego mężczyznę, którego spotkała. Oczywiście nie z miłości. Zamknęła głęboko w sobie tamto uczucie i swoje serce, by już nigdy nie zostać odrzuconą. Nikogo nie potrafiła pokochać bardziej niż Piotra.
Stała przy kuchennym blacie, nakładając ziemniaki na talerz, gdy nagle rozległ się dzwonek do drzwi. Ubrana w domowy fartuszek i pantofle, poszła otworzyć. Za drzwiami stał dorosły już Piotr, w garnizonie oficera Wojska Polskiego.
Nigdy nie wierzyłem, iż mogłaś naprawdę wyjść za mąż, więc musiałem się przekonać. Teraz widzę, iż to prawda w jego oczach malował się ból, jakby zaraz miał się rozpłakać teraz rozumiem, czemu przestałaś mi odpisywać
Już się odwracał, gotów odejść, ale Zofia chwyciła go za rękaw.
Jak możesz tak mówić? Przecież to ty napisałeś, iż mam o tobie zapomnieć była zdezorientowana, nie wiedząc, czy Piotr ją tłumaczy, czy obwinia.
No i co? po chwili milczenia Piotr patrzył jej prosto w oczy. Wysłałem ci ostatni list z jednostki w zeszłym tygodniu, w spodziewaniu się, iż jeszcze na mnie czekasz
Zofii zabrakło tchu, łzy piekły ją w policzki, a myślami kotłowało się tysiąc pytań jak to? Dlaczego?
Jeszcze tego samego popołudnia poszła do rodziców. Podejrzewała, iż wiedzą więcej. Nigdy nie przepadali za Piotrem, bo nie miał grosza przy duszy.
Przepraszamy cię, córeczko tłumaczyli ze łzami w oczach Chcieliśmy dla ciebie lepszego życia. Wiemy, jak to jest liczyć każdy grosz, żeby kupić coś dzieciom na osłodę. Sami tego doświadczyliśmy i nie chcieliśmy, byś ty przez to przechodziła.
Ale wy też nie mieliście nic, a jednak się pokochaliście i pobraliście. Dlaczego więc zdecydowaliście się zniszczyć moje życie? Jak mogliście mi to zrobić? pytała z goryczą Zofia.
Mama wyjąła z szuflady kilkanaście listów.
Zofia zamknęła się w swoim dawnym pokoju i zaczęła czytać. Nie płakała szlochała na głos. W ostatnim liście od Piotra, o którym wspominał, znalazła zasuszony przebiśnieg, a obok napis: Długo go szukałem, ale znalazłem dla Ciebie.
Wieczorem przeprowadziła poważną rozmowę z mężem człowiekiem, który poza pracą, złotówkami oraz znajomymi, a czasami także innymi kobietami (co często podpowiadali życzliwi sąsiedzi), kilka dostrzegał poza sobą. Rozstali się cicho, bez kłótni.
Pierwszy raz w życiu Zofia, mimo lęku przed nocą, wyszła na spacer po ulicach Krakowa. Ale już się nie bała, bo szła do tego, kto kochał ją naprawdę i którego ona nigdy nie przestała kochać.
Po pewnym czasie zniknęły wszelkie żale i niedomówienia. W domu Zofii i Piotra dorastało dwóch jasnowłosych synów. Dziadkowie dziś szczęśliwi pilnują wnuków. Wszyscy wiedzą, iż największym bogactwem rodziny jest prawdziwa, szczera miłość.