Wypadnij z mojego domu! wykrzyknąłem do teściowej, kiedy po raz kolejny zaczęła mnie obrażać.
Jedyną rzeczą, której w życiu zawsze się obawiałem, był gniew mojej teściowej, z którą już raz miałem do czynienia w małżeństwie. W tej kwestii miałem jednak szczęście. Mój pierwszy mąż, Piotr Zając, trafił na mnie z domu dziecka i nie miał nikogo w rodzinie. Nasze małżeństwo nie wytrwało po pięciu latach złożyłem pozew o rozwód. Poślubiłem go, kiedy jeszcze studiowałem. Po roku Piotr zaczął pić, zaciągnął długi i jego problemy przeniosły się na mnie, żonę. Musiałem porzucić studia, żeby podjąć pracę i spłacać jego zobowiązania.
Z małżeństwem wpakowałem się w jedną lawinę kłopotów. Gdy w końcu się rozstałem, odetchnąłem z ulgą w końcu nie miałem już kolejnych problemów.
Dwie lata spędziłem samotnie, dochając do siebie i powoli podnosząc się na nowo. Wtedy poznałem Roberta Kaczmarka. Nie był żonaty, nigdy nie miał poważnego związku i wszystko potoczyło się bardzo szybko. Złożył mi oświadczyny, a ja przyjąłem je. Następnie udaliśmy się do domu jego matki.
Już przy wejściu zobaczyłem, iż matka Roberta, Jadwiga Kaczmarek, ma gniewny wyraz twarzy. Rzuciła mi krótkie cześć i weszła do innego pokoju. Na początku nie wiedziałem, co się dzieje może coś w moim stroju nie pasowało? Nie, byłem ubrany skromnie i starannie. Przy stole spojrzała na mnie i milczała. Ten wzrok sprawił, iż poczułem się niekomfortowo, a kiedy zarumieniłem się, odebrała słowa z wyraźną pogardą.
No więc proszę, nie masz wykształcenia? uśmiechnęła się z lekką ironicznością. Zawahałem się chwilę, potem spokojnie wypiłem łyk herbaty i odpowiedziałem:
Tak, moja edukacja jest niekompletna. Sytuacja życiowa nie pozwoliła mi dokończyć studiów, ale zamierzam to nadrobić.
Teściowa zamruczała donośnie.
Hmm, zamierzasz dokończyć studia? A jak zostaniesz żoną, co wtedy? Kiedy będziesz wychowywać dzieci, gotować dla męża i sprzątać w domu? Jesteś jak jakaś księżniczka. Zaśmiała się ponownie, wzięła kolejny łyk herbaty i położyła filiżankę na stole. Powiem ci szczerze, mój syn nie potrzebuje takiej dziewczyny jak ty.
Gdy spojrzałam na nią, wydawała się przeciętna zarówno pod względem wyglądu, jak i sylwetki, a przy tym brakowało jej rozumu. W tej chwili poczułem się upokorzony. Wstałem od stołu, pobiegłem do łazienki i rozpadłem się w łzach. Obca kobieta obrażała mnie bez powodu, a mój mąż milczał. Dobrze, iż gwałtownie opuściliśmy jej dom.
Nie chciałem już wracać do tego miejsca, ale teściowa wciąż zaglądała do nas, za każdym razem szukając pretekstu, by mnie obrażać i ranić.
Zwróciłem się choćby do psychologa, by dowiedzieć się, co powinienem zrobić. Po kilku sesjach uświadomiłem sobie, iż Jadwiga jest typową manipulatorką, a ja ofiarą, bo pozwoliłem jej mnie znieważać. Gdy znów zaczęła mnie obgadywać, natychmiast poprosiłem ją, by opuściła nasz dom. Od tej pory nie spotykamy się, a mnie to nie obchodzi; Robert nie ma w tej sprawie nic do powiedzenia.
